Met Soul Woman slaan Michelle David & The True-tones een nieuw hoofdstuk open in een toch al indrukwekkend oeuvre. De Amerikaans-Nederlandse gospel-soulformatie, al jaren een vaste waarde op de Europese podia, komt met een nieuw album dat persoonlijker en introspectiever aanvoelt dan zijn voorganger Brothers & Sisters. Waar dat album de buitenwereld bevroeg, richt Soul Woman de blik naar binnen: identiteit, heling en spirituele veerkracht vormen het kloppend hart. Michelle Davids stem — gevormd in de kerk, gerijpt op Broadway en aangescherpt door jarenlange tournees — staat opnieuw centraal: rauw, warm en onmiskenbaar oprecht. Rondom haar bouwen Paul Willemsen, Onno Smit en Bas Bouma een rijk, analoog klankdecor waarin gospel, retro, Northern soul en rhythm & blues samenvloeien.
De opener Running zet meteen de toon met een stuwende beat en felle blazers. Dit is uptempo soul met urgentie, en ja — dit nummer zou niet misstaan op een Northern-soul-dansvloer: energiek, melodieus en meeslepend. Titeltrack Soul Woman leunt meer op funk, met een elastische baslijn en strakke gitaaraccenten; hier klinkt zelfbewustzijn als groove. David praat hier meer dan ze zingt. Golden Sun brengt licht en souplesse, met harmonieën die doen denken aan klassieke girlgroup-soul, sprankelend en toegankelijk. De hook van dit nummer vertoont grote gelijkenis met de hook uit Death On Two Legs van Queen uit 1975. Onverwacht, maar erg geinig voor de liefhebber. You’ll Never Know ademt gospel: warme tonen, sprankelende gitaarrifjes en een opbouw die rechtstreeks uit de kerk lijkt te komen. Telkenmale valt op hoe strak en ondersteunend de ritmesectie is. Flow kiest voor subtiliteit: een zwoele, midtempo groove waarin de band ingehouden speelt en Michelle alle ruimte – met dank aan de reverb – krijgt om te kleuren en te nuanceren.
In de tweede helft laten Michelle David & The True-tones opnieuw horen hoe veelzijdig ze zijn. Speak To Me knalt met overtuiging: krachtige blazers, handclaps en een ritmesectie die strak en dansbaar blijft — opnieuw zo’n track met duidelijke Northern soul ‘driving beat’. Pick Up The Pieces (geen cover van Average White Band!) is tekstueel een lied over herstel en kracht, muzikaal verpakt in warme, analoge soul met een prachtig gedragen refrein. When All Is Said And Done klinkt losser, bijna nonchalant, met een diepe groove en een vleugje seventies-soul à la Bobby Womack. Seasons brengt een lichte melancholie, met subtiele dynamiekwisselingen en een melodie die langzaam onder de huid kruipt. Afsluiter Thank You is een dankbaar, bijna devoot slotakkoord: gospel in optima forma.
Wat Soul Woman zo overtuigend maakt, is de balans tussen kracht en kwetsbaarheid. De plaat wortelt diep in gospel en klassieke soul (denk aan Mavis Staples, Curtis Mayfield, Candi Staton en Betty Wright), maar klinkt nergens als een stijloefening. Sommige nummers ademen die onweerstaanbare Northern-soul-drive, andere zoeken verstilling en reflectie. Juist die afwisseling geeft het album gelaagdheid. Michelle David zingt met een vanzelfsprekende autoriteit; elke noot is doorleefd, elke uithaal betekenisvol. The True-tones spelen hecht en bezield, met hoorbaar plezier en vakmanschap. Soul Woman is daarmee meer dan een verzameling sterke songs — het is een bezielde getuigenis van wie deze band nu is. Hedendaagse soul, geworteld in traditie, maar springlevend, sprankelend en oprecht. Een plaat met internationale allure en eentje om te koesteren.
