Met haar nieuwe ep Jesus Loves a Primadonna laat Nessa Barrett opnieuw horen dat ze precies weet hoe ze een sfeer moet neerzetten. Dit is dark pop op z’n verleidelijkst: doordrenkt met religieuze symboliek, rokende sigaretten-esthetiek en sensuele, soms licht provocerende teksten.
De schaduw van Lana Del Rey hangt duidelijk boven de plaat, vooral haar Born to Die-tijdperk. Niet gek ook, want in een interview met Variety noemde Barrett Lana Del Rey al als grote inspiratie. Maar Barrett geeft er genoeg van zichzelf aan om het fris te houden. Barrett is pas 23, maar heeft in korte tijd al het nodige uitgebracht. In 2021 haalde ze voor het eerst de Billboard Hot 100 met I Hope Ur Miserable Until Ur Dead, en inmiddels staan er twee ep’s en twee albums op haar naam. Dat tempo hoor je terug in hoe ze haar sound blijft ontwikkelen.
De ep draait, zoals Barrett zelf zei, om liefde in alle vormen: mooi, maar ook destructief. Of zoals ze het omschrijft: de ‘villain origin story’ van een vrouw die zó intens liefheeft dat er uiteindelijk niets meer overblijft. Best heftig, en dat hoor je.
De eerste tracks trekken je meteen een soort filmische wereld in. Denk: western-invloeden, twangy gitaren en subtiele tambourines. Moulin Rouge en Black Haired Madonna bouwen daar lekker op door. Vooral die laatste is typisch Barrett: donker, verleidelijk en een tikje dramatisch, met een zware mannenstem op de achtergrond die het geheel iets bezwerends geeft.
Venom doet daar nog een schepje bovenop, met een traag, sensueel refrein dat zo uit een Lana-achtig droomlandschap lijkt te komen. Halverwege verandert de sfeer. De western-randjes verdwijnen en maken plaats voor een meer smooth r&b-achtige sound die we al van haar kennen. Buffalo 66, geïnspireerd op de film Buffalo ’66, is hier een van de sterkste momenten. Het nummer gaat over blijven hangen in een toxische relatie, terwijl je weet dat je weg moet. De dromerige synths en subtiele autotune geven het iets zweverigs, wat goed werkt.
High On Heaven klinkt dan weer donker en met veel bas een beetje in de hoek van The Neighbourhood. Daarna knalt Special to You erin met stevige gitaren en een groot refrein. Het voelt als een emotionele uitbarsting, vooral met die zin: ‘Thought I was special to you.’ Pijnlijk, maar catchy.
Afsluiter Stay With Me gooit het over een andere boeg. Het begint met piano, iets dat we nog niet echt op de voorgrond gehoord hebben op de ep, en bouwt langzaam uit tot een meer rockachtige, echoënde track met een bijna vintage gevoel. Een rustige, maar sterke afsluiting.
Alles bij elkaar voelt deze ep als een perfecte momentopname van waar Nessa Barrett nu staat: zelfverzekerd, donker en emotioneel scherp. Geen grote sprongen, maar wel een sound die steeds meer van haar wordt, geïnspireerd door bekende invloeden.
