Muziekjaar 2025 voltrok zich als een compleet mensenleven. Van nieuwe, veelbelovende artiesten die ter wereld kwamen tot het overlijden van iconen als Rob de Nijs, George Kooymans, Ozzy Osbourne en Marianne Faithfull. We vonden met Kensington oude vrienden terug die we uit het oog waren verloren, we zeiden vaarwel tegen KANE en leefden mee met het emotionele jaar van Suzan & Freek. In deze serie blikt de redactie van Nieuweplaat terug op het afgelopen muziekjaar. Wat waren hoogtepunten? En wat viel juist ontzettend tegen. Vandaag de terugblik van redacteur Nienke Teunissen.
Mijn ontdekking
Dat zanger Finneas en zangeres Ashe al langere tijd bevriend zijn en samen muziek maken, was al bekend. Maar toen er in februari dit jaar ineens een anoniem Instagramaccount opdook met recorderbeelden van hun studiosessies, werd ook mijn nieuwsgierigheid gewekt. Van beide artiesten luister ik af en toe muziek. Ik ben geen enorme fan, maar ik vind het zeker lekker om naar te luisteren. In september brachten ze samen, onder de bandnaam The Favors, het album The Dream uit. Een album dat ik meteen geweldig vond. Het bevat duidelijke invloeden van Fleetwood Mac, wat eigenlijk nooit vervelend is, en is voor mij echt zo’n plaat die je het liefst in één keer beluistert. Bovendien zorgde het ervoor dat ik ook meer van hun solowerk ben gaan luisteren.
Mijn tegenvaller
Dit muziekjaar leek, net als vorig jaar, opnieuw van popkoningin Taylor Swift te worden. Toch maakte Life Of a Showgirl haar voor mij juist tot de grootste tegenvaller. Het album is extreem poppy, strak geproduceerd en draait om haar leven tijdens de Era’s Tour en het verliefd worden op haar inmiddels verloofde Travis Kelce. Op papier klinkt dat als iets wat ik best leuk zou kunnen vinden. In de praktijk viel het helaas flink tegen. Emotioneel bleef het album voor mij op afstand. Het voelde niet vernieuwend en kwam zelfs wat kinderachtig over. Wat ooit scherp, eerlijk en persoonlijk was, klinkt hier herhaald en voorspelbaar. En dat is jammer, want als echte Swiftie had ik hoge verwachtingen. Verwachtingen die ze normaal gesproken bijna altijd waarmaakt. Maar deze keer helaas niet.
Mijn muziekmoment
Dat ik muziek zo leuk vind, heb ik volledig te danken aan mijn vader. Sinds ik klein ben hebben we samen tientallen concerten bezocht. In april van dit jaar werd hij ziek en leek het bezoeken van concerten niet langer haalbaar. Althans, dat dachten we.
Indiepunkband Wolf Alice kondigde een nieuw album en een tour aan en gaf, om alvast in de stemming te komen, drie kleine concerten in Europa, waarvan één in Tivoli in Utrecht. Ik wist twee (gratis) kaarten te bemachtigen en besloot dat we er alles aan zouden doen om dit concert bij te wonen. Een week later was het zover. Vanaf het moment dat de eerste snaar werd aangeslagen, hebben we anderhalf uur lang alleen maar genoten. En dát is waar concerten voor mij over gaan: volledig opgaan in de muziek. Wolf Alice maakte dat gevoel helemaal waar. Het werd een avond om nooit te vergeten.
Mijn album
Luisteren naar de muziek van Lorde is alsof je alles voelt. Elk album van de Nieuw-Zeelandse voelt als ultiem leven of ultiem ongelukkig zijn. De emoties zijn groot. Na Solar Power, niet mijn favoriete album, kon ik dan ook niet wachten op Virgin. De albumcover intrigeerde me meteen: een röntgenfoto van haar eigen baarmoeder. Die keuze past perfect bij het album. De teksten zijn rauw, de beats hard en dansbaar, en het geheel voelt weer verfrissend. Precies zoals we Lorde kennen. In november zag ik haar live in AFAS Live en dat concert was geweldig. Ik kreeg er enorm veel energie van, terwijl ze zich tegelijkertijd zo openstelde. Zonder twijfel een van de popvrouwen van dit moment.
Mijn top 25
Hier kijk ik naar uit voor 2026
Hopelijk wordt het komende jaar opnieuw een fris muziekjaar, waarin ik weer veel nieuwe muziek mag ontdekken. Ik kijk uit naar verschillende concerten, waaronder Mumford & Sons, Lauren Ruth Ward, Pommelien Thijs en Rosalía. Daarnaast mag ik voor de tweede keer naar Down The Rabbit Hole, waarvan ik de line-up tot nu toe al erg leuk vind. Ook ben ik benieuwd hoe het hele Eurovisiedrama zich verder gaat ontvouwen. Ik volg het niet op de voet, maar de keuze vanuit AVROTROS vond ik opvallend. Dat belooft in ieder geval weer genoeg gespreksstof.
Bekijk ook de jaarreview van:
