Het jaar 2026 was een productief jaar voor acts die, zonder oneerbiedig te willen klinken, op leeftijd zijn. Onder anderen The Jayhawks, Carly Simon, Barry Manilow, Paul McCartney, The Rolling Stones en Alex Roeka kwamen dit jaar met nieuw werk. Zo ook de vier leden van U2, allen de zestig ruim gepasseerd, die begin dit jaar twee ep’s uitbrachten: Days Of Ash en Easter Lily. De tracks op deze ep’s hadden – in ieder geval een deel ervan – terecht moeten komen op het zestiende studioalbum Carnaval De Luz. Maar het toenemend aantal internationale conflicten en geopolitieke onrust noopten Bono en consorten ertoe een deel van de nummers die daarop betrekking had, eerder uit te brengen. Het maakt van Carnaval De Luz zeker geen left-over album, maar een feest wil het ook nergens worden.
Het elektronische begin dat langzaam overgaat in het kenmerkende U2-geluid, zoals te horen is in albumopener Go (Carnaval De Luz), is in ieder geval verrassend. La Reina (de koningin) is een verwijzing naar de carnavalstraditie om één van de carnavalsvierders te verkiezen tot koningin. Voor een dag (of nacht) is het niet de adellijke macht die regeert, maar iemand uit het midden van het “gewone” volk. Bono zou Bono niet zijn als hij die adellijke macht niet als maatschappelijke misstand zou benoemen: ‘You’re scared of what you feel/And all you can’t conceal/Here comes the big reveal.’
The Mirror Maker is de aftrap van het deel waar Carnaval De Luz wat ongemakkelijk wordt. Het lied is een eerbetoon aan de muzikale kunst die de Spaanse zangeres Rosalía eind vorig jaar liet horen op haar alom geprezen album Lux. Maar de manier waarop Bono (66 jaar) een jonge vrouw (34 jaar) bewierookt heeft bijna iets devoots. Alsof hij haar tot zijn muze maakt. Misschien is het gewoon oprechte, eerlijke bewondering. Maar het lied kan blijkbaar anders beluisterd worden en dat wringt.
Superficiality is een lied waarop U2 klinkt als een coverbandje van zichzelf, aangelengd met een smakeloos vleugje Red Hot Chili Pepppers. Combineer dat eens met de refreintekst: ‘We’re a one-hit wonder, baby, Superficiality.’ De context kan bij de songteksten van U2 soms het verschil maken tussen zelfspot, maatschappijkritiek en een spitsvondige woordspeling. Oordeelt u zelf welk van toepassing is bij het beluisteren van dit lied.
Silencio is een welkome opkikker die doet denken aan de U2 uit het Vertigo-tijdperk van begin deze eeuw, terwijl The Greatest Show On Earth (ook de naam van de wereldtour die in februari volgend jaar start in Mexico en in juni ook Nederland aandoet) meer het With Or Without You van eind jaren tachtig ademt. The Greatest Show On Earth draagt ook wel dat U2-anthem karakter waarmee het menig concertbezoeker zal roeren en raken. Beste track van het album.
Het slotakkoord is weggelegd voor de eerder dit jaar overleden countryzangeres Dolly Parton. Dit duet met Bono is het laatste dat zij heeft opgenomen. Onbedoeld zou dit lied, getiteld Torn, zomaar eens een grote kersthit kunnen worden zonder dat het ook maar enige referentie met kerst heeft. Nostalgie doet hier zijn werk als een grootmeester.
Dat lukt Carnaval De Luz als album niet en een feest wil het ook niet echt worden. Daarmee wordt de viering van het vijftigjarig bestaan van U2 als band toch een beetje een deceptie. Daarentegen hebben we deze keer wel een kleurrijke hoes en dat is al enige tijd geleden bij U2 (leuke quizvraag: wat was het laatste album van U2 dat uit meer dan drie kleuren bestaat?). Hopelijk weten de vier op hun wereldtournee meer te overtuigen.
