Voor de mensen bij wie de naam Paris Jackson een belletje doet rinkelen: inderdaad, dit is de dochter van de King of Pop. Dat zijn bijna oneerlijk grote schoenen om te vullen. Maar wanneer je de plaat Happiest Day Of My Life opzet, wordt direct duidelijk dat Paris niet beoogt om de carrière van haar vader ook maar enigszins te imiteren.
Om meteen met de deur in huis te vallen: deze plaat is zwaar. Die beschrijving geldt niet alleen voor de zware gitaren die veel nummers begeleiden, maar vooral voor de inhoud van de songs. De titel Happiest Day Of My Life wekt verwachtingen die de plaat meteen tegenspreekt. In plaats van een viering, klinkt hier vooral de weg ernaartoe: de duisternis die aan dat geluk voorafging.
Velen zullen met hun ogen rollen wanneer een zogenoemde ‘Nepo Baby’ begint over de obstakels die ze heeft moeten overwinnen om te komen tot de plek waar ze nu staat. Wanneer die dochter echter Michael Jackson als vader heeft, vallen de reacties toch een stuk milder uit. De trauma’s die deze jonge vrouw heeft meegemaakt zijn niet mals: van verslaving aan harddrugs tot aan mentale problemen. Bij veel mensen die dit soort verschrikkelijke situaties doormaken zal dit niet leiden tot een positief wereldbeeld.
Verrassend genoeg is dit alternatieve pop-album niet alleen een trauma dump, maar vooral ook een ode aan hoop en zelfontwikkeling.
Het is ironisch dat het woord Nirvana al in het eerste nummer van deze plaat terugkomt, want hoe zeer dit werk ook vraagt om op zichzelf beoordeeld te worden, is Jacksons bewondering voor de grondleggers van de grunge moeilijk te negeren. Dat wil echter niet zeggen dat ze niet haar eigen sausje gooit over een genre dat na 2000 haast ‘af’ leek. De golf die Olivia Rodrigo veroorzaakte, met de track good 4 u zette ze de elektrische gitaar weer in het middelpunt van de belangstelling, inspireerde veel andere popartiesten om de distortionknop een tandje verder naar rechts te draaien.
Het meest interessante nummer van de plaat is Ghost, waarin Jackson met veel energie, rauwe vocals en een lekker tempo laat horen wat ze in haar mars heeft.
Niets van wat Paris Jackson op deze plaat tentoonspreidt, is baanbrekend of nieuw. Wel levert ze een prima alternatief pop-album af waar duidelijk liefde in zit. Vooral liefde voor zichzelf, iets waar ze een groot deel van haar leven naar heeft gezocht en eindelijk heeft gevonden.
De kracht die ze duidelijk haalt uit dit nieuwgevonden geluk, probeert ze op dit album over te brengen, maar het komt niet helemaal aan. Haar stemgebruik blijft wat vlak, en de echte rauwe uithalen, blijven uit. Daardoor voelt het net te vaak alsof Jackson zich inhoudt en niet het achterste van haar tong laat zien, iets dat juist cruciaal lijkt voor haar boodschap van ‘fuck the world, here I am’.
Na een rustig, intiem indiefolkalbum in 2020 vuurt de 28-jarige Paris Jackson nu een brok woedende, maar nooit uit de bocht vliegende, onvervalste grunge-pop de wereld in. Ondanks het bij vlagen distorted gitaargeweld op Happiest Day of My Life krijgt de luisteraar toch vaak de indruk dat dit niet dé stem van Paris Jackson is. Wellicht dat deze relatief jonge artiest in komende releases haar eigen sound zal vinden. Voor nu zal het grote publiek zich rondom haar persoon waarschijnlijk nog even gedeisd houden. En is dat niet wat haar vader gewild zou hebben voor zijn dochter: de ruimte om zichzelf te vinden aan de hand van muzikale expressie, iets wat hem, die als jong kind al onder een vergrootglas moest presteren, zelf nooit gegund was.
