Op de laatste dag van oktober bracht singer-songwriter Leah Rye haar nieuwe album Room of Disbelief uit. Nieuweplaat sprak met de muzikante, die met het album een ontzettend drukke periode met een goed gevoel kon afsluiten en de focus kon leggen op wat Rye het liefste doet: optreden.
Wanneer Leah Rye na een intens weekend eindelijk weer thuis is, klinkt er vooral opluchting door in haar stem. Niet omdat de shows tegenvielen, integendeel, maar omdat de weg ernaartoe allesbehalve eenvoudig was. ‘Ik heb de afgelopen maanden echt superhard gewerkt,’ zegt ze. ‘Toen de plaat eenmaal uit was, voelde dat als een enorme opluchting. Het is fijn dat ik niet meer continu met al die kleine dingen bezig hoef te zijn. Het staat nu. Het is er.’
Een droom, maar ook overleven
Diezelfde opluchting stond in contrast met het moment waarop ze het podium van Paradiso betrad, voor een uitverkochte eerste show van haar tour. Een droomlocatie, een droomstart, maar haar lichaam werkte niet mee. ‘Al een week had ik een fikse oorontsteking. Rechts hoor ik helemaal niets,’ vertelt Rye. ‘Het is een heel rare manier om muziek te maken, alsof je in een bubbel zit. Ik wist echt niet hoe ik het zou doen met één oor.’
Toch ging de show door. Met pijnstilling, vastberadenheid en een enorme dosis adrenaline. ‘Het is zo zuur: je leeft ergens maandenlang naartoe, en dan ben je precies die dag niet fit. Maar zodra ik op het podium stond en ik voelde hoeveel respons er uit de zaal kwam, wist ik: oké, we gaan ervoor.’ Die respons bleek allesbepalend. ‘Als je zelf maar half in de wedstrijd zit, maar mensen toch voelen dat je alles geeft.. dat betekent veel. Dat tilde me er echt doorheen.’
De magie van het tourleven
Ondanks de korte fysieke tegenslag ziet Rye de tour vooral als iets magisch. ‘Het is alsof je een weekend weg bent met je beste vrienden,’ zegt ze. ‘Heel intens, weinig slaap, maar fantastisch. Ik zou het echt voor altijd willen doen, als het kon.’ Dat maakt het extra wrang dat de tijd zo snel gaat. ‘We hebben er meer dan een half jaar naartoe gewerkt. En dan opeens ben je alweer op de helft. Je moet écht genieten, anders is het voorbij voordat je er erg in hebt.’
Het is een heel rare manier om muziek te maken, alsof je in een bubbel zit. Ik wist echt niet hoe ik het zou doen met één oor.
Plezier boven perfectie
Wat Leah daarbij helpt, is een belangrijke verandering in mindset. ‘Met de band focussen we heel bewust op plezier,’ legt ze uit. ‘Loslaten dat het perfect moet zijn. Dat lukt de laatste shows heel goed. En dat is eigenlijk waarom ik muziek ben gaan maken: omdat ik er plezier uit haal.’ Het klinkt simpel, maar voor een creatieveling als Leah is het dat bepaald niet. Toch merkt ze dat die keuze het verschil maakt. ‘Je voelt het wanneer iedereen plezier heeft — het publiek voelt dat ook.’
Een album als ankerpunt
Hoewel de tour nu centraal staat, is het nieuwe album Room of Disbelief nog steeds het hart van alles wat Rye doet. Het werk eraan was intens en langdurig, vertelt ze, maar vooral vormend. ‘Ik heb er zó hard aan gewerkt de afgelopen maanden,’ zegt ze. ‘En toen het eenmaal uit was, voelde dat als een soort bevrijding. Alsof je lang je adem hebt ingehouden en eindelijk weer kunt uitblazen.’
Het album markeert voor haar een periode van groei, en die is zowel muzikaal als persoonlijk. Niet alleen vanwege de songs, maar ook door het proces erachter. ‘Je bent continu bezig met details: mixen, artwork, planning, promotie. Ik doe alles independent en dat betekent dat ik me overal ook mee bezighoud. Maar als het dan staat… dan staat het ook echt. Het voelt nu alsof ik een fundament heb gelegd waarop ik verder kan bouwen.’ En dat is precies wat het album voor Rye zo bijzonder maakt. ‘Het is een soort ankerpunt. Het vertelt wie ik was, maar ook waar ik naartoe wil.’
Nieuwe doelen en een blik vooruit
Dat Room of Disbelief nu uit is, betekent niet dat Leah stilzit. Integendeel. ‘Volgend jaar is mijn grote doel om op Into The Great Wide Open te spelen,’ zegt ze vastberaden. ‘Veel mensen zeggen dat ik daar goed zou passen. We proberen mijn naam nu echt op de juiste bureaus te leggen. Als dat lukt, is dat al een enorme overwinning voor dit album.’ Daarnaast kriebelt het creatieve proces alweer. ‘Ik denk niet dat er meteen een heel album komt, maar ik ben al aan het brainstormen. Ik heb ideeën en een beeld van wat ik nu zou willen maken.’
Eén plan staat al min of meer vast: een maand naar het Verenigd Koninkrijk. ‘Ik wil daar schrijven, optreden, nieuwe inspiratie opdoen. Even uit mijn eigen bubbel stappen. Ik denk dat dat me heel goed gaat doen.’
Ik doe alles independent en dat betekent dat ik me overal ook mee bezighoud. Maar als het dan staat… dan staat het ook echt.
En dan?
Rye lacht als ze vertelt dat ze later graag nog eens verder wil praten, wanneer nieuwe plannen zich ontvouwen. Maar eerst: even ademhalen, herstellen, genieten. ‘Het draait om plezier,’ zegt ze nogmaals. ‘Zolang ik dat vasthoud, komt de rest vanzelf.’
Leah Rye staat op 8 maart, tijdens Internationale Vrouwendag, in de Luxor Live, Arnhem.
Fotografie: Nikki Beulen (Satellite June Photography)
