Na zes geslaagde albums kan The Boxer Rebellion voor nummer zeven de teugels wat laten vieren. De band heeft weinig meer te bewijzen en kan op The Second I’m Asleep volledig ontspannen muziek maken. Die vrijheid sorteert effect met misschien wel het meest frisse The Boxer Rebellion-album tot nu toe. Wij spraken bassist Adam Harrison in aanloop naar de albumrelease. Over het teren op ervaring, een analoge jeugd en waarom de band Harry Styles dankbaar denkt te moeten zijn.
Met tevredenheid op zijn gezicht loopt Harrison door Podium Victorie in Alkmaar, voor hij neerploft op een donkere bank. Er klinkt zowel verbazing als bewondering in zijn stem: ‘Al die concertzalen in Nederland zijn zó goed. Zelfs in de kleinste plaatsen is er altijd heel veel aandacht aan besteed. Daar kunnen Nederlanders zich gelukkig mee prijzen.’ De bassist oogt relaxed. Zonder een teken van onrust hangt de Brit wat onderuit op de bank, enkele uren voordat The Boxer Rebellion zijn laatste show van de huidige tour op het Europese vasteland gaat spelen.
‘Relaxed’ lijkt sowieso het toverwoord te zijn rond de release van The Second I’m Asleep. ‘Het was op héél veel manieren de makkelijkste plaat die we ooit hebben gemaakt’, geeft Harrison toe. ‘In het verleden zaten we elk nummer vaak nog een eeuwigheid te finetunen. We bleven er maar mee rommelen. Dat deden we nu op een andere manier. Ook deels omdat we wat beperkt waren in de tijd die we samen konden spenderen.’ The Boxer Rebellion meldde zich in de SS2 Studio van collega-muzikant Sam Duckworth in Southend en nam in een persoonlijk record het album op. ‘Die plek is perfect voor ons. Een grote ruimte vol gear die we kennen. We hebben bewust gekozen voor een studio waarvan we wisten dat we ons er comfortabel zouden voelen. In een dag of elf, twaalf hebben we evenzoveel nummers opgenomen. De studio in met een klein idee voor een nummer, uitbouwen, opnemen en de volgende dag door naar de volgende. Echt gekkenwerk. Bijna zoals artiesten in de jaren zestig te werk gingen.’
Ik wil er niet té sentimenteel over doen, maar het zijn wel echt de fans geweest die ons voor dit nieuwe album hebben geïnspireerd.
Dat The Boxer Rebellion inmiddels een kwart eeuw meedraait, is volgens Harrison een belangrijke reden voor dit gemakkelijke opnameproces. ‘We hebben inmiddels zoveel muziek geschreven… Die hele 10.000 hours-regel van Malcolm Gladwell hebben we inmiddels voltooid. Dat het allemaal zo soepel ging, kwam door een combinatie van ervaring, vaardigheid en omdat we elkaar inmiddels gewoon heel goed kennen. Én een andere grondhouding. Niet nadenken over wat anderen van ons zouden verlangen. We don’t give a shit, in de goede zin. We zijn op een punt in onze carrière gekomen waarin we zijn wie we zijn en we de nummers schrijven waar wij van houden. We geloven dat die authenticiteit zich doorzet naar het album.’
Harry Styles
The Second I’m Asleep is het eerste album van The Boxer Rebellion sinds 2018. Na voorganger Ghost Alive laste de band even een pauze in om tot rust te komen en daar kwam ook nog de pandemie bij. Een jaar of vijf kwamen de bandleden nauwelijks bij elkaar. ‘Na die periode wisten we niet zeker hoeveel mensen nog op ons zaten te wachten. Of ons publiek er nog zou zijn. Dus we namen een ep op (Open Arms uit 2024, red.) om dat uit te testen. Eventjes de thermometer erin. En de reacties waren geweldig. Ook al hadden we al zes albums gemaakt, mensen wilden nóg meer nieuwe muziek van ons. En dan kwamen ze ook nog eens opdagen bij onze shows. Het vertrouwen dat we daardoor kregen, gaf ons de motivatie om een nieuw album op te nemen. Ik wil er niet té sentimenteel over doen, maar het zijn wel echt de fans geweest die ons voor dit nieuwe album hebben geïnspireerd.’
Het klinkt best vreemd: een gevestigde artiest die na enkele jaren pauze twijfelt of mensen nog interesse zouden hebben. Vanwaar die onzekerheid? ‘Ergens wisten we natuurlijk wel dat mensen nog op ons zaten te wachten. Maar de muziekwereld is zó veranderd. Op Spotify is er elke dag weer een belachelijk aantal aan nieuwe uploads. Je weet nooit helemaal zeker of de mensen gaan denken dat je een artiest uit het verleden bent. Een mooi verleden, maar wel het verleden. Tot we op tournee gingen. Toen wisten we dat ze er nog waren. En niet alleen dat, ze waren er ook in grotere aantallen. Tijdens de pandemie zagen we ook een grote toename in aantal streams, ook al brachten we geen nieuwe muziek uit.’
Dat de muziek van The Boxer Rebellion met name in de Verenigde Staten in verschillende tv-shows opdook, kan daarmee te maken hebben. Maar Harrison heeft ook nog een andere theorie. ‘Toen Harry Styles in 2022 Harry’s House uitbracht, stonden daar heel veel invloeden op uit de alternatieve muziek. Het klonk bijna als een indie-album. En hij pakte daar natuurlijk miljoenen en miljoenen streams mee. Ik geloof oprecht dat die sound ervoor heeft gezorgd dat het algoritme onze muziek in de autoplay rond dat album zette. En dat ons dat veel extra streams heeft opgeleverd. Maar goed, dat is slechts een theorie. Ik kan het niet bewijzen.’
Ik voel me echt gezegend dat ik tot de enige generatie behoor die een analoge kindertijd heeft gehad en een volwassen leven met digitale technologie.
In het moment
Credits: Ry Cox
Volgens Harrison gaan de nummers op het nieuwe album over ‘alle onderwerpen die je meer probeert te prioriteren als je veertiger bent.’ Bewuster omgaan met de mooie momenten, fouten toegeven, sorry zeggen en vooral geen dingen voor lief nemen. Iets wat Harrison door de jaren heen zelf ook heeft moeten leren. ‘Ik kan me herinneren dat we een jaar of tien geleden in de VS bij David Letterman speelden en dat dezelfde dag ons nummer Both Sides Are Even in een aflevering van Grey’s Anatomy zat. Ik was toentertijd alleen maar bezig met ons succes. Ik kon alleen maar denken: ‘Misschien worden we wel zo groot als The National of Arctic Monkeys of dat soort bands.’ Maar ik had er verdomme gewoon van moeten genieten. Het was waanzinnig dat ons nummer in Grey’s Anatomy zat. Waarom kon ik toen niet ‘in het moment’ zijn? Het is echt ongelofelijk dat je er niet écht bij bent op het moment dat zoiets bijzonders gebeurt. Inmiddels voel ik me zó bevoorrecht om op het podium te staan. Ik ben er veel meer bij, op een manier die ik niet eerder heb ervaren.’
De fans van The Boxer Rebellion lijken dat ‘in het moment leven’ eveneens toe te passen. In ieder geval tijdens de show in Paradiso – een dag voor dit gesprek – is het aantal telefoons dat in de lucht hangt om beelden te maken beperkt. Iets dat Harrison ook is opgevallen tijdens de tour. ‘Misschien dat het er alleen tijdens Diamonds wat meer zijn, maar verder heb ik echt weinig telefoons gezien. Mensen lijken zich echt te willen onderdompelen in de show. En het klinkt misschien arrogant, maar onze show is ook nog nooit zo goed geweest. Ik denk dat mensen het echt willen horen en er zoveel mogelijk van willen absorberen.’
Showboaten
In single Satellite Above komt een ander herkenbaar thema naar voren: het vertekende beeld dat social media kunnen geven over iemands leven. ‘Het is een wat dystopisch commentaar op hoe we naar onszelf en elkaar kijken in de moderne maatschappij. Iedereen is op sociale media content aan het nuttigen die niet écht echt is. Er gaat een soort beheer vooraf aan de berichten die iemand over zijn leven plaatst. Psychologisch heeft dat veel effect.’ Ook Harrison betrapt zichzelf op nodeloos scrollen, op zoek naar entertainment van anderen. Maar met een duidelijk verschil. ‘Ik heb de mazzel dat ik het grootste deel van mijn vormende jaren zonder digitale middelen heb doorgebracht. Daardoor kan ik makkelijker vaststellen of iets bullshit is. Of dat het slechts een snapshot is van een leven dat niet altijd zo goed is. Ik voel me echt gezegend dat ik tot de enige generatie behoor die een analoge kindertijd heeft gehad en een volwassen leven met digitale technologie.’
Muzikaal gezien is Satellite Above voor bassist Harrison een speeltuin, dankzij de groovy baslijn die het nummer kenmerkt. ‘Bij de meeste liedjes hoor je niet zulke type baslijntjes, maar hier werkt het. Ik wil altijd meer dan een gemiddelde bassist doen. Altijd iets toevoegen. Niet alleen ritme, maar ook melodie. Ik wil nét zoveel hooks met mijn basgitaar leveren als de gitaar en vocals van oudsher doen. Maar er is wel een dunne lijn. Je wil niet dat bassisten gaan showboaten. Dat je alle focus afpakt van het hart van een nummer: de tekst, het gevoel, de sfeer. Daar zit een subtiele balans. Maar die grens probeer ik wel altijd op te zoeken.’
Je weet nooit helemaal zeker of de mensen gaan denken dat je een artiest uit het verleden bent. Een mooi verleden, maar wel het verleden.
De al eerder genoemde show van The Boxer Rebellion in Paradiso had nóg een opvallend element: de aanwezigheid van diverse camera’s. Harrison gniffelt even als hij ernaar gevraagd wordt. ‘De laatste keer dat we een livealbum uitbrachten, hadden we vier albums op onze naam. Nu hebben we er zeven. Dus er zijn heel wat nummers die geen eigen liveversie hebben…’ Aha, een live-album dus? ‘Ik weet niet hoeveel ik erover mag zeggen, het idee is er pas net. We wilden het eigenlijk helemaal niet doen op deze tour. Maar de shows gaan allemaal zó goed dat we wilden doorpakken. We weten alleen nog totaal niet hoe precies. Welke nummers, of we ook opnames van andere shows gaan gebruiken. Geen idee.’ Met een knipoog: ‘Maar alvast een beetje teasen moet kunnen.’
Fotografie: Ry Cox
