Bij de recensie van Hackney Diamonds in 2023 was het de vraag of dat de laatste stuiptrekking van de Stones zou zijn, of een nieuw begin. Met het verschijnen van Foreign Tongues kunnen we het laatste concluderen. Rock n Roll houdt je eeuwig jong, zeker als je al decennia Magere Hein tart zoals Keith, of als je de vlammen uit je zolen blijft rennen en springen, zoals Mick. De afgelopen jaren is het enthousiasme weer teruggekeerd en ook een hernieuwde creativiteit. Bij de opnamen spelen verschillende bekende gastmuzikanten mee, zoals Paul McCartney, Steve Winwood, Chad Smith en Robert Smith. Hun bijdragen versmelten geheel met het Stones-geluid, waardoor je nergens het idee krijgt dat je naar gastoptredens zit te luisteren.
Een drietal tracks komt van eerdere sessies, waardoor ook de vijf jaar geleden overleden Charlie Watts alsnog een heerlijke drumpartij meetikt op Hit Me In The Head. Paul McCartney, die net zelf een prima, licht nostalgische plaat heeft uitgebracht, stelt zich als sessiemuzikant geheel ten dienste van de Glimmer Twins. Drie jaar geleden met puntig baswerk in het punknummer Bite My Head Off en nu op het nieuwe album meer funky groovend in Covered In You. De variatie in genres maakt Foreign Tongues een plaat die je met liefde meerdere keren achter elkaar draait. Naast blues en rock sijpelen ook country- en funkinvloeden door. En dit allemaal gebracht met de branie waar de Stones in de jaren zestig de podia mee bestormden.
De albumopener Rough & Twisted werd onder de schuilnaam The Cockroaches in april gelanceerd. Een ruige bluesrocker, waarbij de mondharmonica giert en de gitaren janken; kortom: de heren waren back in business. De opvolger In The Stars start met een korte samenzang, waarna de drums genadeloos losgaan. Onmiddellijk gevolgd door zeer herkenbare gitaarriffs en Jagger die zijn ziel in de microfoon uitstort. Met Jealous Lover keren ze terug naar eind jaren zeventig, de sound van Miss You en Emotional Rescue. Waarna in Mr Charm gelijk het gas er weer op gaat. Van de rock naar de country, het kan allemaal. In Ringing Hollow past de stem van Jagger perfect bij de wat slome droefheid die country eigen is.
Naast eigen werk staan er ook twee covers op het album. Verrassend is de Amy Winehouse track You Know I’m No Good. Het nummer krijgt een fijn Stones-sausje, luistert lekker weg, maar komt nergens in de buurt van het origineel. Dat is wel anders bij het slotakkoord Beautiful Delilah, een cover van Chuck Berry. De cirkel is rond, van de blues via de rock terug naar de blues.
Na ruim zestig jaar en vijfentwintig studioplaten lijkt de koek nog niet op voor de Stones. Vanaf Hackney Diamonds spat het spelplezier weer van de platen. Foreign Tongues laat dat uitstekend horen. Mick Jagger is goed bij stem en ook bij de vele persmomenten rond de release, goed geluimd. Het album is gevarieerder dan zijn voorganger en straalt echt een bandjes-gevoel uit. Dat is knap gezien de rock moloch die de Stones in de afgelopen decennia was geworden. De heren hebben er zin in en hun producer Andrew Watt heeft ze op scherp gesteld. Strakke deadlines, waardoor studiosessies niet ontaarden in oeverloos gepiel. Dat betaalt zich uit in een strak spelende band, de Stones zoals de Stones horen te zijn. Lol en Rock n Roll.
