Een van de grootste clichés binnen hiphop is de quote: ’rap is a young man’s game.’ Wie het ooit gezegd heeft, weet niemand. Het is echter zo vaak herhaald dat mensen dit als de waarheid zijn gaan zien. Rappers lijken het vaak zelf ook te geloven wanneer ze een ongeïnspireerde wanhoopspoging doen om nog een laatste keer in de spotlights terug te keren. Wie dit gelukkig niet geloven zijn de gebroeders Thornton, beter bekend als het legendarische rapduo Clipse. Het is alweer zestien jaar geleden dat zij voor het laatst muziek uitbrachten samen, maar op Let God Sort Em Out klinken ze hongerig als op een debuutalbum.
Voor oudere broer Malice (52) moet het misschien ook een beetje als een debuut voelen. Hij hield er de afgelopen zestien jaar namelijk een behoorlijk andere levensstijl op na. Hij besloot de rijmboeken weg te leggen en de bijbel op te pakken. In interviews zei hij zich niet langer comfortabel te voelen bij het verheerlijken van drugscriminaliteit. Hij had van heel dichtbij gezien welke invloed dit kon hebben op ‘echte’ levens toen hun voormalig manager tot 32 jaar gevangenisstraf werd veroordeeld. Zijn naam veranderede dan ook in No Malice; geen boosheid.
Jongere broer Pusha T (48) dacht er anders over. Hij bracht in de tussentijd flink wat projecten uit waarop hij meer synoniemen bedacht voor het verhandelen van cocaïne dan menig mens überhaupt in zijn vocabulaire heeft. Vooral de moderne klassieker DAYTONA is een heus meesterwerk. Toch gaf hij aan dat het nog altijd kriebelde om nog een keer een plaat met zijn broer te maken. Stiekem hield Malice deze ambitie blijkbaar ook.
Op de atypische opener The Birds Don’t Sing (met John Legend) horen we waarom hij de microfoon toch weer heeft opgepakt. De introspectieve track over het verlies van de ouders van de broers bevat een ijzersterke verse waarop Malice verklaart zijn vader vlak voor zijn dood toestemming gevraagd te hebben om weer te rappen. Zijn antwoord? ‘Let your mess become your message.’ Deze kwetsbare opener is iets totaal anders dan je van Clipse verwacht, maar daardoor niet minder sterk.
Hierop volgt Chains & Whips. Een track die wél precies is wat je van het duo verwacht. Een grimmige Pharrell-beat die veel ruimte laat voor de wildste woordspelingen van de broers, die qua lyrics frisser dan ooit voelen. Elke regel klinkt precies zoals ze het bedoelen en kan tegelijk op meerdere manieren geïnterpreteerd worden. Ook de gastbijdrage van Kendrick Lamar is er een die lang blijft hangen. Het is echter dirigent Pharrell die zelf een vrij onnodige bijdrage levert.
De producer is een goede vriend van het duo en zit achter de knoppen bij alle dertien tracks op dit album. De beats klinken als vanouds en passen goed bij het duo. Het zijn echter de momenten dat Pharrell zelf achter de microfoon kruipt dat het album kracht verliest. Op All Things Considered, So Far Ahead en By The Grace Of God levert hij een bijdrage die de kracht uit de nummers haalt. Zijn refreintjes passen niet bij de eenvoud die Clipse zo kenmerkt. Tracks krijgen hierdoor een klassiekere structuur die beter bij andere artiesten past. Kijk maar naar de bekendste tracks Mr. Met Too en Grindin’ waar het refrein naadloos in de verses van de rappers past.
Hierdoor vallen de tracks So Be It, Ace Trumpets, P.O.V. (met Tyler, The Creator) en M.T.B.T.T.F zo positief op. Deze tracks zijn heuse hiphop-masterclasses. Je hoort dat de broers plezier hebben terwijl ze teksten presenteren waar menig rapper nooit aan zou kunnen tippen. De woordspelingen en teksten zijn zo slim dat de broers geen seconde als oude mannen klinken. Alles is geloofwaardig. De beats zijn simpel, maar daardoor niet minder interessant. Ze zorgen ervoor dat de teksten nog beter naar voren komen en spelen een dienende rol ten opzichte van de rappers. Iets dat in de moderne hiphop vaak andersom is.
Het is eigenlijk ontzettend knap dat het duo, zonder iets aan hun identiteit te veranderen, zo modern klinkt. Dat de rappers nog altijd relevant zijn, bewijzen ze niet alleen met hun muziek, maar ook in aanloop naar dit album gaven zij een goed voorbeeld hoe je momentum kunt creëren. De twee zijn volledig independent en hoeven daardoor geen blad voor de mond te nemen. Hierdoor moesten veel mensen het van tevoren ontgelden. Vooral Travis Scott, misschien wel de grootste moderne rapper, kreeg er in interviews en op So Be It van langs. Woorden die de rapper zo raakten dat hij last minute besloot de openingsverse op zijn nieuwe album Jackboys 2 te veranderen. Niet gek voor twee oude mannen in de ‘young man’s game’.
