Zwetende gezichten, deinende lijven en ruimtes gedicteerd door een elektronische sound: niet direct de setting die je zou verwachten bij een studioalbum van Harry Styles. Toch lijkt dit de route die de popsensatie wil bewandelen met zijn vierde plaat, genaamd Kiss All The Time. Disco, Occasionally, maar dan wel met het ideale-schoonzoon-imago dat we van Styles kennen.
Dat het voormalige lid van de Britse boyband One Direction soloalbums kan maken, weten we. Zo leverde de derde in 2022 – Harry’s House – Styles de prestigieuze Grammy voor Album of the Year op. De Brit heeft een vast en hecht team verzameld met wie hij zijn albums maakt. Dat zorgt voor gemoedelijke werkjes en naadloos afgewerkte producties, waar producent en schrijver Kid Harpoon een aparte vermelding voor verdient. Hij levert met zijn producties al jaren een belangrijke bijdrage aan het succes van de Britse popster.
Kiss All The Time. Disco, Occasionally excelleert op productievlak. De afwerking is feilloos, waardoor alle twaalf nummers kraakhelder klinken. Toch steken Ready, Steady, Go!, The Waiting Game, Season 2 Weight Loss en Pop nét iets boven de rest uit. Synthesizers, stevige baslijnen en prominente drums vormen het fundament van de plaat. Styles’ vierde werk valt niet op door complexe akkoordstructuren, maar door gelaagdheid en een verscheidenheid aan geluiden die ervoor zorgen dat je met elke luistersessie nieuwe details ontdekt.
Styles’ stem bevindt – Coming Up Roses daargelaten – zich wat meer op de achtergrond. De productie voert de boventoon. Het is wat overtrokken om te zeggen dat zijn stemgeluid bijzaak is. Maar de vocale kracht die op eerder werk duidelijk hoorbaar was, ontbreekt op dit album grotendeels.
De Brit kondigde vooraf aan dat hij hoopt dat luisteraars de plaat zien als een reden om dansmoves uit de kast te trekken. Daarin is wel onderscheid aan te brengen. De albumopener en single Aperture is een techhouse-achtige track die prima in een dansclub past, ondanks de duur van ruim vijf minuten. Ook Pop is geschikt voor zo’n nachtelijk uitstapje.
De overige nummers lenen zich op hun eigen manier voor een stevige danssessie. Je zult wat creatief moeten zijn, maar op ritmische werkjes als Ready, Steady, Go!, Dance No More en Carla’s Song kan de fanatiekeling desondanks wat foute ‘moves’ kwijt. Het maakt Kiss All The Time. Disco, Occasionally geen dansalbum zoals je zou verwachten. Styles lijkt de veilige kaders niet los te willen laten, waarschijnlijk om fans en radiostations tevreden te houden. Daarmee kleurt het album nooit volledig in een duidelijk een disco-, dans- of popkarakter. Het is van alles net genoeg.
Styles laat de luisteraar gelukkig ook landen. Er is ruimte om te ademen met zoetsappige toevoegingen die je op zijn studioalbums verwacht. Neem de schuifelballad Coming Up Roses. Een door strijkers ondersteund lied dat zich onderscheidt door zijn zachtaardige karakter en een cinematisch einde. In mindere mate geldt dit ook voor Paint By Numbers. The Waiting Game balanceert tussen dat beweeglijke karakter en een moment van rust.
Binnen de discografie van Styles staat dit vierde studioalbum op zichzelf. Het debuut, Harry Styles, onderscheidde zich door een rockgeluid. De opvolgers Fine Line en Harry’s House dragen zijn popkarakter uit, maar hebben ieder hun eigen kleur. Kiss All The Time. Disco, Occasionally is opnieuw een unieke toevoeging aan zijn oeuvre doordat het een popplaat met een retrogeluid is, maar verpakt in een dansjasje. Waar veel concullega’s binnen hun comfortzone blijven, getuigt deze afslag van Styles juist van een verlangen naar groei en evolutie. En dat valt bij één van de grootste artiesten van dit moment te prijzen.
Er wordt overigens wel afgekeken bij andere grootheden. Neem Ready, Steady, Go!, een track met een vergelijkbare absurditeit die de eerste albums van Billie Eilish kenmerkt, gaat gepaard met een penetrante Tame Impala-achtige baslijn. Daarnaast zijn Justin Timberlake-achtige poplijntjes hoorbaar op meerdere songs. Styles zelf zegt veel inspiratie uit de elektronische muziek van LCD Soundsystem gehaald te hebben.
De merkwaardige doch prikkelende titel Kiss All The Time. Disco, Occasionally schept verwachtingen. Enerzijds zou je een discoalbum verwachten, maar de single Aperture suggereert eerder een gooi naar dj-setlists in clubs. Beide zijn niet écht het geval. Het resultaat is een gemoedelijke plaat die makkelijk wegluistert, maar nooit echt spannend wordt.
Het vierde studioalbum van de Britse popsensatie is goed geproduceerd en zet de luisteraar aan tot dansen, zij het binnen verschillende stijlen. De akoestische ballads of popkrakers, waar Styles menig huiskamer en supermarkt mee wist te veroveren, vind je hier niet. Als studioalbum blijft Kiss All The Time. Disco, Occasionally vooral een verzorgd en voorzichtig uitstapje dat nét te weinig risico neemt om echt te blijven hangen.
In mei trapt Styles zijn Together, Together-wereldtour af met tien (!) avonden in de Johan Cruijff ArenA. Styles zal er met zijn charme ongetwijfeld een feest van maken. En misschien wordt er zelfs gedanst, occasioneel.
