Muziekjaar 2025 voltrok zich als een compleet mensenleven. Van nieuwe, veelbelovende artiesten die ter wereld kwamen tot het overlijden van iconen als Rob de Nijs, George Kooymans, Ozzy Osbourne en Marianne Faithfull. We vonden met Kensington oude vrienden terug die we uit het oog waren verloren, we zeiden vaarwel tegen KANE en leefden mee met het emotionele jaar van Suzan & Freek. In deze serie blikt de redactie van Nieuweplaat terug op het afgelopen muziekjaar. Wat waren hoogtepunten? En wat viel juist ontzettend tegen. Vandaag de terugblik van hoofdredacteur Ivo Terpstra.
Mijn ontdekking
In tijden waarin je in theorie helemaal geen instrument hoeft te kunnen bespelen om muzikant te zijn, word ik extra blij van artiesten die het maken van muziek nog echt als een ambacht beschouwen. Met Baby Condor is er een ontzettend leuke nieuwe band van Nederlandse bodem verschenen. Twee broers die met grote bewondering kijken naar de muziek uit de jaren zestig en zeventig en die sound zo ambachtelijk mogelijk naar het ‘nu’ willen halen. En dat is net zo idyllisch als het klinkt: zelf alles schrijven, inspelen en opnemen in een zelfgebouwde studio met apparatuur die door de broers zelf aan elkaar is gelast. Met Backcountry Towns, Silver Stereo en met name Seventeen (dat instrumentale stuk!) blijkt de nostalgische sound verrassend modern te klinken. Ik weet het: het zijn pas drie singles (drie zwaluwen maken nog geen zomer), maar alleen al de grondhouding verdient een staande ovatie.
Sowieso was 2025 een jaar waarin veel nieuwe Nederlandse namen zich aandienden. Van de shoegaze van Honey I’m Home tot de frisse Nederlandstalige indiepop van Mr. Heleen tot de veelomvattende sound van Loveth Besamoh tot de beukers van Queen’s Pleasure: het Nederlandse talent diende zich van alle kanten aan dit jaar.
Mijn tegenvaller
Familie, vrienden, bandgenoten, collega’s: is er niemand in de persoonlijke omgeving van Neil Young die de beste man eerlijk zegt dat het beter is om maar geen nieuwe muziek meer uit te brengen? Of hoort de Canadees dit continu, maar is Young zo koppig als een ezel en trekt hij zich er niks van aan? Vooropgesteld: Neil Young is ontegenzeggelijk een icoon en tevens een persoonlijke held. Maar als je hem op zijn recente album Talkin to the Trees hoort aanmodderen, nauwelijks in staat om zijn band nog te overstemmen (of is dat maar juist beter?), dan duikt die waarom-vraag toch wel weer op. En het gevoel van medelijden… Is dat niet eigenlijk het ergste wat je als muzikant kan overkomen? Grote grootheid Neil Young: geniet van wat je hebt bereikt, tour lekker rond met een setlist vol klassiekers en waag je maar niet meer aan nieuwe muziek. Wat heeft het nog voor zin?
Mijn muziekmoment
Een ouwe rot in het vak die wél met realistische blik naar zijn carrière kijkt: Iggy Pop. Op Down The Rabbit Hole stond het punkicoon op een zonnige zaterdagavond op het hoofdpodium. Vooraf had iedereen die ene vraag: zou hij het nog kunnen? Het grootste deel van mijn festivalgroep had er weinig fiducie in. Die gingen vast naar FKA twigs. Met zijn tweeën togen we richting podium, om toch maar een beetje vooraan te staan. Je weet maar nooit… Het was niet de beste zanger van het festival. Het was niet de beste danser van het festival. Het was niet de strakste show van het festival. Maar het was wel de artiest die het meeste plezier uitstraalde. Een uur lang liep Pop met een glimlach op zijn gezicht over het podium te heen-en-weren. Dankbaar, tevreden en intens aan het genieten. Zijn enorme enthousiasme straalde rechtstreeks af op het publiek. Overal circle pits. Overal dansende mensen. En overal een glimlach. Geen meningen, geen oordelen, gewoon een uur waarin het alleen maar draaide om plezier hebben. Onvergetelijk.
Mijn album
Voor mij als liefhebber van zeer stevige rock viel er meer dan voldoende te halen dit jaar. Sleep Token bracht zijn metal naar wéér een nieuwe dimensie, Ghost en Deafheaven leverden als altijd, Sleep Theory en Split Chain bleken leuke nieuwe gezichten en in de kantlijn bracht het Belgische Pothamus een fascinerend, origineel en verslavend album uit. En tóch kies ik voor een elektronisch album. De Duitse dj en producer Monolink wist met The Beauty Of It All een plaat te maken zonder ook maar één zwak moment. Sterke observaties over de wereld, verpakt in een sfeervol elektronisch jasje. Soms euforisch, soms ingetogen, soms dreigend. Monolink speelt met de emoties en de manier waarop verveelt nooit.
Mijn top 25
Hier kijk ik naar uit voor 2026
The Paper Kites, Softcult en Dry Cleaning hebben met hun singles de zin in hun albums flink verhoogd. En als fan van het eerste uur blijft het toch ook interessant waar Alter Bridge mee komt. Let wel: dit zijn alleen al een aantal albums die in januari uitkomen. Cardinals, Janne Schra, Gorillaz, Mumford & Sons, Silversun Pickups, Evanescence. Er staat nu al zóveel op de planning om naar uit te kijken. Het kan niet anders of 2026 gaat eveneens een prachtig muziekjaar worden.
