Muziekjaar 2025 voltrok zich als een compleet mensenleven. Van nieuwe, veelbelovende artiesten die ter wereld kwamen tot het overlijden van iconen als Rob de Nijs, George Kooymans, Ozzy Osbourne en Marianne Faithfull. We vonden met Kensington oude vrienden terug die we uit het oog waren verloren, we zeiden vaarwel tegen KANE en leefden mee met het emotionele jaar van Suzan & Freek. In deze serie blikt de redactie van Nieuweplaat terug op het afgelopen muziekjaar. Wat waren hoogtepunten? En wat viel juist ontzettend tegen. Vandaag de terugblik van Guillaume Dijkhuizen.
Mijn ontdekking
Dit jaar nam ik mij voor om veel muziek te gaan ontdekken. Niet omdat ik altijd dezelfde muziek luister, maar door een artikel dat ik ooit heb gelezen. Eind 2024 werd ik 30 en bekroop mij de angst een ‘ouwe lul’ te worden. In het artikel waarschuwde de schrijver dat de kans groot is dat na je dertigste verjaardag je muzieksmaak vastroest. Dat zou mij niet gebeuren.
Dus luisterde ik, als ik Spotify mag geloven, naar 441 genres. Hiertussen zat veel geweldige muziek. Vooral Oklou en 2hollis sprongen hier voor mij bovenuit. Oklou was voor mij een compleet nieuwe artiest die mij vanaf de eerste luisterbeurt omverblies. Haar album choke enough en de deluxe (waar mijn favoriet Viscus op staat) zullen zonder twijfel vastroesten in mijn muzieksmaak.
2hollis is een artiest die ik al langer kende, maar waar ik niet echt kapot van was. Tot hij dit jaar zijn album star uitbracht. Vanaf de eerste tonen van flash wist ik dat we hier te maken hadden met een nieuwe favoriet. Met deze mindset luisterde ik zijn oude muziek terug en ineens ‘klikte’ het. Genoeg reden om in 2026 ook door mij afgeschreven artiesten nog een kansje te geven.
Mijn tegenvaller
Wat is er erger dan een tegenvaller? Een ingecalculeerde tegenvaller van een van je favoriete artiesten. Al meer dan vijftien jaar is Kid Cudi dagelijks door mijn oortjes te horen. Tracks als love., Day ‘N’ Nite en Soundtrack 2 My Life vormen de letterlijke soundtrack van mijn leven. Hierdoor had de rapper lange tijd een soort heilige status in mijn hoofd. Hij kon niets fout doen. Tot hij mij vorig jaar wakker schudde met Insano: een onluisterbaar project. Ik kon eindelijk toegeven dat hij al jaren in een neerwaartse spiraal zat. Toen hij dit jaar Free aankondigde hield ik mijn hart vast. En terecht. De zoveelste tegenvaller van de artiest die minimaal één album in mijn top tien favoriete albums aller tijden heeft.
Mijn muziekmoment
Hoe ging dat Sinterklaasliedje ook alweer? Je hoort hem wel, maar je ziet hem niet. Deze tekst bekroop in mijn hoofd tijdens het optreden van Mk.gee op Lowlands. Niet omdat zijn muziek niet spannend genoeg was, maar omdat dit echt het geval was. In een tent vol rook en felle lichten zag je ergens op het podium een schim van de artiest die in 2024 met Two Star & The Dream Police naar mijn mening een evergreen afleverde. Op een festival vol gimmicks en feesten was daar ineens een artiest die vooral zijn muziek liet spreken. Hij speelt zo beeldend gitaar dat hij geen visuals nodig had om zijn optreden kleur te geven. De live versie van Are You Looking Up is er een die mij voor altijd bij gaat blijven.
Nog geen uur later beleefde ik mijn andere favoriete moment van het jaar. Op de mainstage draaide Jamie XX een hypnotiserende set met als afsluiter mijn favoriete track aller tijden: I Know There’s Gonna Be (Good Times). Vol extase maakte ik de balans op. Na tien jaar Lowlands waren dit de mooiste 2,5 uur die ik op het festival heb meegemaakt. Hier kunnen zelfs Underworld op Down The Rabbit Hole, 2hollis in Londen en Clipse in de 013 dit jaar niet tegenop.
Mijn album
“Eindelijk!” was het enige dat ik kon denken toen ik de ene na de andere ode aan de nieuwe muziek van Sef op het internet zag verschijnen. Zelf deed ik hier ook aan mee door zijn album lieve monsters een 9 te geven. Al lange tijd ben ik groot liefhebber van zijn muziek en was het voor mij een raadsel dat de rapper niet bekender bij een groter publiek was. Dit jaar leek het grote publiek eindelijk klaar voor zijn poëtische protestmuziek. Dit thematisch schurende en persoonlijke album over angst en hoop lijkt perfect te passen bij de tijdsgeest van 2025 en leverde hem een 3voor12 award op. Tracks als narcose, oeps en voor alles bang horen voor mij bij de beste muziek van afgelopen jaar. Het was leuk om zijn zegetocht op Lowlands en in PAARD in Den Haag van dichtbij te mogen aanschouwen. De aanschouwer wint.
Mijn top 25
Dit jaar pingpongde ik wekelijks tussen concertzalen, festivaltenten en clubs. Ik hoorde verschrikkelijk veel goede muziek, dus deze lijst samenstellen was weer een hele opgave. Toch denk ik dat het een mooie weerspiegeling van mijn muziekjaar is geworden. Van club bangers van Interplanetary Criminal en KETTAMA tot de kalmere tracks van Kali Uchis en Bon Iver. Geef ook vooral Saya Gray een kans als je haar nog niet kent.
Hier kijk ik naar uit voor 2026
Voor 2026 staat er al genoeg moois op de planning. Zo krijgen we een nieuw Gorillaz album, gaat A$AP Rocky eindelijk zijn langverwachte album Don’t Be Dumb droppen en kunnen we een nieuwe koers van Charli XCX verwachten. Ook schijnt The XX weer nieuwe muziek uit te gaan brengen. Dit zijn allemaal artiesten waar ik op releasedagen zeker voor wakker blijf om de eerste luisterbeurt te kunnen doen.
Ook heb ik zelf al weer wat mooie dingen in het verschiet. Zo heb ik kaarten weten te bemachtigen voor het comeback concert van Ye (voorheen Kanye West) op Europese bodem in Italië. Als hij komt opdagen tenminste. Verder moet ik door een bruiloft van een vriend dit jaar Lowlands overslaan waardoor ik naar Way Out West in Zweden ga. Een prachtig festival in Göteborg met een nu al ijzersterke line up. Kortom: 2026 gaat weer een prachtig muziekjaar worden.
